Strotzbüscher Mühle, onderkomen in de natuur.

Daar waar de kracht van het water wordt benut. Daar waar de natuur je omringt en je het leven kan omarmen. Daar waar niet veel veranderd is, hoogstens het inzicht.

De molenaar:

Een geoefend oog moet zo’n 200 jaar geleden gezien hebben waar je het beste de kracht van het water kon benutten. Op die waarschijnlijk toen onbegaanbare plek, diep verscholen in het dal van het riviertje de Uessbach, is met houweel en schop de molengang gegraven en de rivier omgeleid. Met hamer en beitel een gat in de rotswand gehakt en met zware stenen uit de directe omgeving een gebouw gebouwd. Dat alles om uiteindelijk de energie uit het vallende water te kunnen halen, om graan te malen. Zonder het te weten had men een duurzaam industriële komplex had gebouwd, volledig passend in de kringloop van de natuur.

Verschillende generatie’s molenaars verdiende goed geld aan de karrenvrachten vol graan die zij tot meel konden vermalen. Maar met de intree van de elektrisch aangedreven molen, die men kon bouwen waar men wilde en die bovendien veel krachtiger was dan een molen op waterkracht, verloor de watermolenaar zijn bestaansrecht. De graanboeren meden het pad de vallei in en het molenrad kwam rond 1930 tot stilstand. Toch bleef de kracht van het vallende water benut. De laatste molenaar Nikolaus Lätsch sloopte het molenrad en verving dat door een turbine/generator combinatie. Hij kon nu, in plaats van een kaars, een gloeilamp laten branden. De familie Lätsch viel terug op kleinschalige veeteelt en ze waren waarschijnlijk blij toen er zich voor “de Mühle” een koper aandiende.

De Herbergier

Het markant echtpaar Friedhof begon aanvankelijk een kippenfokkerij. Maar vanaf begin jaren 1950 kon je in de Strotzbüscher Mühle ook een kamer huren. Zonder dat ze het zich waarschijnlijk bewust waren, hadden de Friedhofs “de Mühle” her bestemd tot herberg. Het bleek een opmaat naar een vermaard etablissement. Mensen van heinde en ver kwamen hierheen om verse forel te eten of de dampende spießbraten te verorberen. Uiteraard vloeide de alcohol rijkelijk. Het was de plek om een weekend of vakantie door te brengen. De kinderen van toen, nu zeventig jaar of ouder, vertellen geëmotioneerd over hoe ze hier in het hooi sliepen. Ze de vissen in de molengang voerde, vriendschappen voor het leven sloten en hun eerste kusje stalen. De heuvels beklommen, wandelingen door het bos maakte en zwommen in de maren (vulkaanmeren). Volgens de overlevering stierven de herbergier en zijn vrouw op dezelfde dag zonder dat ze dat van elk wisten. Een opvolger was er niet. De Strotzbüscher Mühle ging dicht. Het was ergens halverwege de jaren 1980.

Sonya en Hans

De Strotzbüscher Mühle ligt in een prachtig beekdal, omsloten door bosrijke hellingen vol beuken en eikenbomen. Als je hier bent, voel je de natuur ademen. En als je er even over nadenkt; is niet zo gek dat twee, totaal verschillende “bedrijfstakken” dezelfde plek konden uitbaatte. Daar waar de molenaar het moest hebben van een natuurkracht, baatte later de herbergier het omringend natuurschoon uit.

Ze maakte beide gebruik van wat er is, zonder het zich toe te (kunnen) eigenen.

En wij proberen met nieuwe inzichten uit de huidige tijd beide traditie’s voort te zetten. Zo wekken we met moderne technieken nog altijd stroom op uit waterkracht. Zwemmen er weer forellen in de molengang. Ons drinkwater komt uit een geslagen bron en het afvalwater wordt via een biologisch filter (helofytenfilter) gezuiverd. Inmiddels weten we heel goed hoe je een wildzwijntje moet grillen en hoe je een fruitboom snoeit. Met een houtgestookte verwarmingsketel verwarmen we de gebouwen en maken we warm water. Het brandhout daarvoor komt hier uit het bos. En in de nieuw te bouwen “Obstbrennerei” (De vergunning van weleer bleek nog altijd geldig….) willen we natuurlijk de beste schnapps ever stoken. Het zijn allemaal processen van vallen en opstaan. De weerbarstigheid te lijf en de verwondering als het lukt.

Wij willen graag een soort rentmeesters van deze plek zijn, hier het leven, leven. Met veel aandacht voor wat hier is en voor wie hier heen reist. Aan een ieder die er voor kiest het doodlopende weggetje de vallei in te slaan, geven we deze plek heel graag in alle vrijheid in bruikleen. Beleef, beneden aangekomen, hoe je letterlijk omsloten ben door moedernatuur en waan jezelf in haar schoot. Die verbondenheid maakt je als vanzelfsprekend verantwoordelijk voor je omgeving en voor elkaar. Het is de enige manier om de vergankelijkheid voor te blijven, niet zozeer voor nu, maar ook voor later als onze generatie’s er niet meer zijn……

Door de site te te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. Durch die weitere Nutzung der Website stimmen Sie der Verwendung von Cookies zu. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten